یک استراتژی سرمایه‌گذاری عمده در بازارهای آمریکا، تشکیل پرتفوی «Dow of Dogs» است. خرید شرکت‌های عضو Dow در آمریکا، بر اساس یک جمله منطقی شکل‌گرفته است: «بازار بدون بزرگانش جایی نمی‌رود». درواقع اگر بازار بخواهد بازدهی ثبت کند، یعنی مقدار مشخصی از این شاخص را شاهد باشیم، این امر بدون رشد قیمتی شرکت‌های بزرگ بازار رخ نمی‌دهد. این شرکت‌های بزرگ هستند که بیشترین امکانات فعالیت و سهم بازار بالایی دارند و همچنین برای سال‌های زیادی، حکمرانان رشته‌های صنعتی خود بوده‌اند. ازاین‌رو برخی از سرمایه‌گذاران، ازجمله مدیران صندوق‌های سرمایه‌گذاری، به سمت این روش از تشکیل پرتفوی گرایش دارند. برای این دسته، عملکرد در حد شاخص یک عملکرد عادی و بیش از آن‌یک عملکرد درخشان است و ازاین‌رو تلاش می‌کنند با شکل‌دهی پرتفوی بر اساس شرکت‌های بزرگ، حداقل بازدهی به میزان شاخص را برای خود تضمین کنند. این روش البته یک روش تأخیری است، به این صورت که یک شرکت آن‌قدر رشد می‌کند که جزو ۳۰ شرکت بزرگ بازار شود و سپس در پرتفوی قرار داده‌شده و تا زمانی که جزو بزرگان باشد، در پرتفوی باقی می‌ماند.

در این شرایط اگر رونق ویژه اقتصادی در بازار حاکم شود، سهم شرکت‌های بزرگ ازاین‌رو نق بیشتر خواهد بود، بنابراین بازدهی پرتفوی می‌تواند از بازدهی کل بازار بیشتر شود. در همین حال، برخی با تلفیق این روش با برخی استراتژی‌ها ازجمله تشکیل ۶۰ درصد پرتفوی از شرکت‌های بزرگ و ۴۰ درصد نقدینگی برای خریدهای کوتاه‌مدت، سعی در بهبود بازدهی این روش داشته‌اند. تمام این استراتژی‌ها تلاش برای سازمان‌دهی کردن نحوه چینش پرتفوی است. همان‌گونه که بارها گفته شد، بدون برخورداری از یک استراتژی که در آن نحوه ورود و خروج شرکت‌ها به پرتفوی، مشخص نباشد، سرمایه‌گذار نمی‌تواند در بازار سرمایه، موفق باشد. درواقع کل دانش و تجربه یک سرمایه‌گذار، در بازار، تنظیم این استراتژی است و راه موفقیت در بازار سرمایه تنها و تنها وابسته به کار آیی این استراتژی دارد.