هرچند قانون سهام خزانه در ایران هنوز اجرایی نشده، اما در بیشتر بازارهای پیشرفته، بازخرید سهام و قراردادن سهام خزانه نشانه ای از تصمیم درست مدیریت در آینده ای مناسب برای شرکت است، شما به عنوان سهامدار به ازای سهام خود، مالک هر آنچه در شرکت وجود دارد، هستید. کارخانه، زمین، ساختمان، ناوگان حمل ونقل، موجودی بانکی و سرمایه گذاری های شرکت، همگی چیزهایی هستند که شما در آنها تملک دارید. اما مدیران شرکت به عنوان نمایندگان سهامداران، کار زیادی را در مورد قیمت سهام نمی توانند انجام بدهند. تنها اقدامات آنها علاوه بر مدیریت صحیح و درست و تقسیم سود حاصله، بازخرید سهام و تشکیل سهام خزانه است.

این مسئله منجر به افزایش قیمت سهام شده و فرصتی را پدید می آورد که سهامداران بتوانند سهام خود را در فرصت و قیمت مناسب بفروشند. این روش، اغلب می تواند جایگزین تقسیم سود شود. در واقع، مدیریت درصورتی که نقدینگی مازاد خود را برای باز خرید سهام صرف نکند، باید آن را به صورت سود نقدی میان سهامداران تقسیم کند؛ امری که البته براساس قوانین مالیاتی در برخی از شرکت ها مشمول مالیات مجدد است.

پس بازخرید سهام و جمع آوری آن در قالب سهام خزانه می تواند یک گزینه جذاب در کنار سناریو تقسیم سود باشد. با جمع آوری سهام خزانه، از آنجا که این سهام مشمول سود نقدی و حق رای نمی شود، باعث می شود سود سهام باقی مانده، افزایش یافته و ارزش آنها نیز افزایش یابد. در واقع، سهام خزانه موجب افزایش بازده سهام کم بازده شده و سرمایه گذاران بیشتری را به سهام جذب می کند. سهام خزانه در این شرایط علاوه بر افزودن بر ارزش سهام آزاد در بازار، نشانه ای از وضعیت مناسب نقدینگی شرکت نیز می تواند تلقی شود؛ نقدینگی که میتواند در درون شرکت باقی مانده و به صورت غیرمستقیم در ارزش سهام سرمایه گذاران تاثیر مثبتی را بر جای بگذارد. خرید سهام معمولا از سوی زیرمجموعه های شرکت مادر انجام می شود. این امر در کنار نتایج مثبت ناشی از کاهش سهام شناور به دلیل اینکه سهام خریداری شده دارای حق رای و سهم از سود تقسیم شده نیست، نتایج مثبت چندانی را در کلیت سود شرکت ندارد.